Paramaribo is de hoofdstad van Suriname en een smeltkroes van culturen. De stad met bijna een kwart miljoen inwoners biedt onder meer onderdak aan Creolen, Javanen, Hindoestanen, Chinezen, Inheemsen (Indianen) en Marrons (afstammelingen van gevluchte slaven). Als gevolg van het koloniale verleden is het Nederlands veruit de meest gesproken taal in de huishoudens van Paramaribo. Andere veel gesproken talen zijn Sranantongo (Surinaams), Sarnami Hindoestani en Javaans.
Ook vele religies bestaan naast elkaar in Paramaribo: christendom, hindoeïsme, islam, jodendom en andere geloofsrichtingen. De Keizerstraat in Paramaribo is de enige plek ter wereld waar een moskee en een synagoge vredig naast elkaar staan. Even verderop kent de straat ook nog een katholieke kerk en een hindoeïstische tempel. Niet alleen de religies en bevolkingsgroepen weerspiegelen de diversiteit van Paramaribo. Door de verschillende overheersers uit het verleden en de vele culturen die Paramaribo bevolken kent de stad een unieke architectuur, waarbij vrijwel alleen met hout gewerkt is. Niet voor niets staat het historisch centrum van Paramaribo op de Werelderfgoedlijst van Unesco.
Suriname in het algemeen en Paramaribo in het bijzonder zijn niet alleen sprekende voorbeelden van een multiculturele samenleving, maar ook van een transnationale gemeenschap. Veel Surinamers onderhouden een sterke band met de vroegere koloniale macht Nederland, bijvoorbeeld omdat daar familie woont. Hindoestanen voelen een sterke band met India, van waaruit hun voorouders als contractarbeiders naar Suriname kwamen aan het eind van de negentiende en in het begin van de twintigste eeuw.
Steeds meer landen krijgen een multicultureel en ook transnationaal karakter. In Nederland wonen bijvoorbeeld grote groepen Turken en Marokkanen, als gevolg van het tekort aan arbeidskrachten in de jaren zestig. Deze ‘gastarbeiders’ en hun kinderen en kleinkinderen hebben zich voorgoed gevestigd in Nederland, maar onderhouden nog sterke banden met het moederland. In tal van grote en middelgrote steden werkt deze migratiestroom inmiddels sterk door in de bevolkingssamenstelling. Zo is Amsterdam nu wereldwijd de stad met de meeste nationaliteiten onder haar inwoners (177 nationaliteiten op 1 januari 2007, meer dan bijvoorbeeld New York er telt). Het steeds multicultureler worden van stedelijke knooppunten doet zich over de hele wereld voor, ook bijvoorbeeld in de Aziatische en Latijns-Amerikaanse metropolen die een economische groeispurt doormaken.
