De wereldeconomie wordt steeds meer gedomineerd door economische knooppunten. De grootste zijn op dit moment New York, Londen en Tokio. Maar steden als Dubai en Sjanghai zijn sterk in opkomst als nieuwe financieel-economische centra.

Sjanghai is China’s grootste stad met naar schatting twintig miljoen mensen. De metropool heeft meer wolkenkrabbers dan New York, een publiek transportsysteem dat dat van Londen overtreft, de grootste haven ter wereld en in Pudong een gloednieuw zakelijk centrum. De regio is goed voor 30% van de buitenlandse export van China, neemt 20% van de industriële productie voor zijn rekening en trekt 25% van alle buitenlandse investeringen. Meer dan vijfhonderd multinationale ondernemingen, zoals General Motors en Volkswagen, hebben hun Aziatische hoofdkantoor gevestigd in Sjanghai. Door de economische groei stijgt het welvaartspeil van een groot deel van de stadsbevolking.

Sjanghai en China in bredere zin profiteren van de globalisering van de economie. Multinationale ondernemingen spelen tegenwoordig een hoofdrol in de organisatie van productie en consumptie. Goederen-, kapitaal- en informatiestromen verlopen steeds meer binnen en tussen deze ondernemingen. Multinationals verplaatsten de laatste decennia hun arbeidsintensieve productieprocessen naar lagelonenlanden, zoals Singapore, Taiwan, Zuid-Korea en Hongkong. En toen daar de lonen stegen weken ze ook uit naar China, vooral naar de regio’s Sjanghai en Beijing. Inmiddels is China een belangrijke speler geworden in de wereldeconomie. Chinese ondernemingen vergroten hun activiteiten in andere delen van de wereld, ook in het Westen. Bovendien investeert China op grote schaal in Afrika om de groeiende behoefte aan import van grondstoffen en energie veilig te stellen. Gezien ook de opkomst van India, net als China een land met een aanzienlijk aandeel in de wereldbevolking, wint de economische rol van Azië razendsnel aan belang.

Over de wereldwijde gevolgen van de economische globalisering wordt verschillend gedacht. De positieve interpretatie zegt dat een vrije mondiale markt op het gebied van handel en investeringen ervoor zorgt dat steeds meer mensen delen in de opbrengst van de groeiende wereldeconomie. De negatieve interpretatie van globalisering benadrukt dat de vrijmarktpolitiek de agenda is van welvarende landen en multinationale ondernemingen. Economische afhankelijkheid leidt in deze visie tot een toenemende economische ongelijkheid.