Verblindend wit pronkt de Taj Mahal in de Noord-Indiase stad Agra. De grootmogol Shah Jahan liet het marmeren grafmonument in de zeventiende eeuw bouwen voor zijn derde en favoriete echtgenote, die bij de geboorte van haar veertiende kind stierf. Met zijn vier minaretten moest de Taj Mahal met oogverblindende pracht tot aan de hemel reiken om zo echtgenote Mumtaz Mahal een geleide naar de hemel te bieden. Het liefdesverhaal achter dit grafmonument heeft altijd sterk tot de verbeelding gesproken. Architectonisch is de Taj Mahal bijzonder, omdat het een hoogtepunt is van islamitische architectuur waarin echter ook traditioneel-Perzische en hindoeïstische elementen zijn verwerkt: de zogenaamde Mogoelstijl. De Taj Mahal kwam om die redenen in 1983 op de Werelderfgoedlijst van Unesco en is onder toeristen een van de populairste gebouwen van die lijst.

De Unesco-lijst bevat cultureel en natuurlijk erfgoed dat wordt beschouwd als uniek, onvervangbaar en eigendom van de hele wereld. Medio 2008 omvatte de lijst 878 erfgoederen. Voorbeelden van werelderfgoed vind je op alle continenten. Tsodilo, een woestijngebied met duizenden rotstekeningen in het Afrikaanse Botswana, werd bijvoorbeeld aan de lijst toegevoegd vanwege zijn religieuze en spirituele betekenis voor lokale volkeren en zijn unieke verhaal van menselijke bewoning over verscheidene millennia. Een ander voorbeeld is Machu Picchu, de Inca-stad die in de vijftiende eeuw werd gebouwd in het Peruaanse hooggebergte. Door de verborgen ligging ontkwam het stadje aan verwoesting door de Spaanse kolonisatoren. Zo vormt het een uniek overblijfsel van de hoogstaande Inca-beschaving.

Ook Nederland herbergt werelderfgoed. De Stelling van Amsterdam bijvoorbeeld of het voormalige eiland Schokland, de molens bij Kinderdijk en de droogmakerij De Beemster. Veel Nederlandse erfgoederen hebben een link met de strijd tegen en de omgang met het water. In een tijd van globalisering is het juist belangrijk de historische en culturele diversiteit op aarde te koesteren. Unesco houdt ook een zwarte lijst bij van bedreigde werelderfgoederen. Vooral in ontwikkelingslanden kan niet altijd voldoende aandacht uitgaan naar de bescherming van het culturele erfgoed. In de ontwikkelingssamenwerking bestaat tegenwoordig veel aandacht hiervoor, waar onder meer prins Claus een basis voor heeft gelegd. Hij vond cultuur bepalend voor het zelfbewustzijn van een volk en daarmee ook voor ontwikkeling. Het Prins Claus Fonds komt in zijn geest op voor de bescherming van de culturele rijkdom overal ter wereld.